Flaters

Ik las net hoe Liese van Shoutyourheartout probeerde een auto te openen die bij nader inzien niet de hare was (zie hier).

Dat deed me denken aan al die keren, dat dat mij overkomen is. Waar zij het nog netjes probeerde met de afstandsbediening van het slot, sta ik dan te proberen er een sleutel in te proppen die niet past, want ik heb geen slot met ab. Geen idee of de eigenaars van die auto’s dan daarna een beschadigd slot hebben; ik hoop maar van niet. (Mocht jouw autodeur ineens niet meer open willen, ik heb er niets mee te maken hoor.) Die keer dat ik eerst nogal hardhandig een krat mandarijnen op het dak van de auto geplempt had (ik maal niet om een krasje hier of daar), was ik extra blij dat de eigenaar niet in de buurt was om te zien hoe ik zijn bolide aan het mishandelen was.
Je zou denken, dat na de tweede keer of zo ik wel zou snappen dat ik weer met m’n hoofd in de wolken bij de verkeerde auto sta. Maar nee hoor, het duurt elke keer weer best lang voor ik dat door heb. Meestal pas als ik zwetend en zwaar geërgerd per ongeluk een blik in zo’n auto werp en daar dingen in zie liggen die niet van mij zijn. En zelfs dan denk ik nog eerst, huh, hoe komt dat nou in mijn auto?

Ook heb ik wel eens de deur van (wel mijn eigen) auto dichtgedaan met m’n hoofd ertussen. Ja, ik snap zelf ook nog steeds niet helemaal hoe ik dat voor elkaar gekregen heb, maar ik hield er een blauwe kaak aan over.

In den beginne van het leesbriltijdperk gebeurde het ook wel eens, dat ik de halve rit zwaar ontstemd doorbracht vanwege het feit dat de zon nog steeds zo fel in m’n ogen scheen ondanks m’n zonnebril. Dat kwam dan omdat ik m’n leesbril op had ipv die zonnebril.

Ik heb natuurlijk ook regelmatig niet auto-gerelateerde flaters.
Zo stond ik ooit, op vakantie, te wachten bij een museum dat nog niet open was. Ik dacht, dat mijn toenmalige vriend naast me stond en ging gezellig steeds dichter bij ‘m staan. Toen ik z’n hand pakte, was de reactie niet helemaal zoals ik gewend was. Dat kwam omdat ik bij nader inzien naast een wildvreemde meneer stond. Die er wel om kon lachen gelukkig. Vriend van toen kon er ook om lachen – dat zat hij al een tijdje van een afstandje te doen namelijk. (Laat het duidelijk zijn, dat hij niet voor niets inmiddels Ex is).

Of die keer dat ik, ook ergens op vakantie, in het voorkindse tijdperk zat te kijken naar een stel leeftijdgenoten met wel 10 kinderen (ok, het waren er eigenlijk 3, maar het leken er wel 10). En tegen nu-Ex, die naast me zat, hartgrondig verzuchtte, pfff, daar zou je toch niet aan moeten denken, dat wij zo’n stel kinderen hadden. Toen ik naast me keek, zat daar niet vriend maar een wildvreemd meisje, dat angstig voor de zekerheid een stukje van me af schoof. Dat kwam vast ook omdat ik, net als toen bij het museum, al gezellig steeds dichter naar haar toegeschoven was en bijna op haar schoot zat. (Nu-Ex zat ook toen weer ergens in een hoekje geniepig te schuddebuiken).

Of dat ik iemand bel, en in gedachten zo bij degene ben die ik bel, dat ik als die opneemt, zijn of haar naam zeg ipv de mijne. Als in, hallo, met Dinges Die Ik Aan Het Bellen Ben, ipv hallo, met Cee. Als Dinges dan een vriend(in) of familielid is, is ’t nog niet zo erg, maar als Dinges iemand van een instantie of het werk oid is, dan vinden mensen je toch al snel rijp voor het gesticht.

Mensen vinden je ook vaak rijp voor het gesticht als je hardop verder gaat met een gesprek dat je net in je hoofd aan het voeren was. Ik mompel soms ook in mezelf (ook in het openbaar), maar sinds de smartphones met oortjes is het heel normaal dat mensen ogenschijnlijk hardop in zichzelf praten, en komt het nog maar zelden voor dat mensen angstig de straat oversteken als ik eraan kom, ternauwernood aansnellende bussen en auto’s ontwijkend. Tip voor mezelf: altijd zorgen dat ik oortjes in heb.

Op het forum vol ADD-ers waar ik regelmatig rondwaar, las ik net over iemand die bij een wildvreemde in de auto stapte, omdat degene met wie hij was de auto een stukje verplaatst had. Dat heb ik dan nog niet gehad, gelukkig, maar zou mij ook zomaar kunnen gebeuren.

Vorig jaar gingen we traditiegetrouw op eerste Kerstdag naar de bioscoop. De automaat waar we onze gereserveerde kaartjes uit konden halen zei, dat hij zo’n reservering niet had. De jongeman aan de balie lachte ons vrolijk toe; dat kwam omdat ik voor de dag ervoor gereserveerd had. Maar hij wilde ons best alsnog de kaartjes voor die dag geven, zonder dat we nog een keer hoefden te betalen, dat was reuze aardig. ’t Beschamende van ’t geheel was het feit dat ik hem desondanks nog uitgebreid probeerde te overtuigen van het feit dat het systeem van Pathé een fout gemaakt had, omdat ik toch echt heus echt heel erg zeker wist dat ik voor eerste Kerstdag gereserveerd had. Want iedereen weet, dat eerste Kerstdag op 24 december is… Toch…?

Geen idee hoeveel mensen mij al uitgelachen hadden voor ik zelf doorhad dat ik op twee verschillende schoenen van huis was gegaan (en dan heb ik het over pumps die niet alleen totaal verschillend waren van kleur, maar ook met hakken die wel een cm of 2 in hoogte verschilden).

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik moet nu dringend dingen gaan bakken voor de kerstlunch bij Zoon 2 op school. Anders hebben de schaapkes daar niks te eten morgen, en dat zou ook jammer zijn (als het tenminste echt morgen is).

Advertentie
Geplaatst in ADD

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s